Aslında yoktu, hayır yazacak bir şey bulamadığında -ve yapacak yığınla işin ve deli gibi uykun varken- yazma sorunluluğu (bkz. Freudian slips in writing - z/sorunluluk) hissetmek neden? Neden böylesin be beyin? Normal zamanlarda gelse ya şu istek, ya da ihtiyacım olduğunda. Of.
O da değil de, çok garip hissediyorum kendimi be blog. Uyuştum yine. Kahveyi de bıraktım zaten, uyuşmayı direkt kendim seçmiş bile olabilirim. O kadar az hissediyorum ki şu anda, o kadar boş ki kafam ve kalbim. Özlemişim bir yandan böyle hissetmeyi, bir yandan da asla uzun süreli bir çözüm olmadığını bildiğimden bu ruh halinin, kendime kızıyorum. Bu kadar uçlarda yaşamamalıyım duyguları, bir dakika bütün hücrelerimle hissederken hayatı, akabinde derin bir transa geçmemeliyim. Her şeyi geçtim, kendi dengemi mal ediyorum böyle. Neyse, zorlanımlı da olsa yazamıyorum bu gece. Beynim çalışmıyor resmen, az bişi ödev var, yapıp uyumak lazım.
Sonra sabah, sonra akşam, sonra bir daha sabah. Ya sonra?
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder