drowsy.

Bu sabah hayatımda ilk kez kalkamadım blog. Bildiğin, uyanmış olmama rağmen, kendimi deli gibi zorlasam da yataktan kalkamadım. Çok feci hastayken bile olmaz bana böyle şeyler, korkunç bir duyguydu. Anneme seslendim, bir saat kadar sonra yine seslensene bana dedim ve anında yeniden uykuya daldım. Sonrasında kalkmak yine zor oldu, ama omurgam vücudumdan sökülmüş gibi hissetsem de kalktım okula gittim işte. Ne metrobüste ne otobüste okudum, ellerim yine deli gibi titreyip durdu. İyi değilim ben be blog, dalga geçiyorum falan ama hakkaten bazen korkuyorum bişi olacak diye. Akşama doğru iyiydim ama mesela. Dengesini bozmuşum bi kere vücudun artık imkanı yok düzelmiyor, ben de acı çekiyorum işte. Bu kadar basit. Başım dönüyor hala, kafam bin dünya, neyseki akşam oldu, yatak yakında beni bekler yine.