Ne garip dimi, bazı insanlar var, ne olursa olsun hep sana çok yakın oluyorlar. Yıllarca görüşmesen bile mesela, ya da aranızda uzun yollar olsa da, görüştüğünüz zaman hiç ayrı kalmamış gibi devam edebiliyorsun. Hala aynı şeylere görüp, benzer şeyler yaşadığını fark ediyorsun, biraz daha az yalnız hissediyor insan kendini, benim şu anda hissettiğim gibi. Nedeni yok, birbirini sürekli aramana, her an dip dibe olmana gerek yok ya da ne bileyim, arkadaşlar arası olağan triplerden arınmış bir durum, sadece ve sadece birbirini yaşanmışlıklar açısından değil de, karakter olarak çok iyi tanımaktan ve sevmekten gelen bir his. Evet çok yalnızım, çok sık bunalımlarda geziniyorum. Ama böyle bir arkadaşım olduğu için dünyanın en şanslı insanlarından biriyim. En yakın arkadaşım değil belki ama, birlikte vakit geçirilen bir günün gecesinde ilk kez kendimi yalnız hissetmediğim biri. Beni mutlu eden, güldüren, dinlemeyi sevdiğim biri. Evet, bu gece ne canım sıkılıyor, ne de üzgünüm. İçimde garip bir rahatlık - hatta mutluluk belki de. Keşke daha çok olsa böyle insanlar. Keşke herkesle böyle karşılıksız, sadece sevgi ve saygıyla dolu bir arkadaşlık kurulabilse -aşkı falan geçtim, saf arkadaşlık bile yok etrafımda. Bugün güzel bir gündü blog, aslında pek bir şey yapmamış olsam da.
Bir arkadaş, bir şarkı ve biraz da yağmur. Bunlar insana yetiyor bazen.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder