elyazısı.

Küçüklüğümden beri yazım hep okulda kimin yanında oturduysam onunkine benzemiştir. Ama hep en çok anneminkine benzemeye çalışmış, başaramamıştır. Bilinçli bir tercih değil, tamamen bilinçdışı. İngilizce yazarken kitap usulü "a" kullanırken Türkçe'ye döndüğümde normal "a" larım olması da belki böyle bişidir. Kimlik karmaşası yaşamanın ya da başka biri olmak istemenin göstergesi belki de... Evet hala pisikoloci çeviriyorum. Yarın da inadına okulda filme kalıcam. Oh olsun. (Kime - neye? Dünyaya? Peh.)