Galiba deliriyorum. O kadar çok özlüyorum ki onu, başka hiçbir şeyi özlemeye gücüm ve yerim kalmıyor. Tamamen unutabilmek isterken onu, daha da çok aklıma geliyor, durduk yere. Bir gün az düşündüysem onu, ertesi gün aklımdan çıkaramıyorum. Canım çok yanıyor. Sadece ve sadece onu görebilmek için koşa koşa geri gelirdim. O da beni sevecek olsa, bir an bile düşünmeden bir sonraki uçağa binmiş dönüyor olurdum şu anda. Biliyorum ki öyle bir şey olmayacak. Kalıyorum o yüzden. Daha az acıtan şey var burada. Daha rahatım. Arada da olsa çıkarabiliyorum onu aklımdan. Deliler gibi gülüp, salakça işler yapabiliyorum ve en güzeli de kimsenin umurunda bile olmuyor bunlar.

Sonra gece oluyor, yastığa yaslıyorum yanağımı, onu düşünüyorum. O anda ne yaptığını, uyuyorsa rüyasında beni görüp görmediğini merak ediyorum.