Hani ona rast gelmesem, ya da ne bileyim tam da kendimi onu aylarca görmeyip unutmaya programlamışken o bana bir şey yazmasa... Her şey çok daha güzel olabilirdi. Gönderdiğim şarkıları sevmesin mesela. Sevince başkalarıyla paylaşmasın. Severse içinde sevsin o da benim gibi. Ben göndermeden, onunla paylaşmadan duramıyorsam, o beni durdursun. İstemiyorum gönderme desin. Zevkine s.çayım senin desin, ama tabii ki benden kat kat daha kibar sözleriyle her zamanki gibi. Ya da bırak bana küfretsin, ana avrat düz gitsin. Kötü davransın bana, bile bile acıtsın canımı, dalga geçsin benimle, arkamdan konuşsun, dedikodumu yapsın.
Ben düşünmeden duramıyorum, unutamıyorum, o bana kendini unuttursun, olmaz mı?
Keşke ona veda edebilme şansım olsa. Uzun uzun sarılsak. Tenimde onun sıcaklığı, içimde onun nefesiyle gitsem. Keşke beni özlese. Keşke beni sevse.
R.E.M. dinliyorum. Shiny Happy People. Defalarca TS Eliott okuyorum, Prufrock. Maskelerimiz, mükemmel yalanlarımız, dünyanın en sahte mutlulukları ve sevgileriyle parlak mutlu insancıklarız, evet. Bize acı verirken yabancılaşmamız, herkesle aynıyız, herkes yabancılaşmış çünkü. Aniden değişen müziklere anında uyum sağlıyoruz. Geceleri gizli gizli ağlayıp - bazen onu bile beceremeyip, gündüzleri cesur yeni bir güne başlıyoruz.
Ya korkaksan?
O zaman benim gibi arada kalıyorsun. Ya dünyanın en başarılı oyunculuk performanslarından birine imza atıyorsun... ya da deyip ikinci bir seçenek vermek isterdim ama ben de bilmiyorum henüz o seçeneği. Henüz beceremiyorum sıyrılmayı, oynamamayı. Kendimi tanıyamıyorum.
Garip bir şekilde o bana eski beni hatırlatıyor. Eski derken, çok ama çok eski. Ta anaokulu, ilkokul zamanlarındaki burcu. O zamanlardan en çok hatırladığım şey, duygular. Anlık karabasanlar. Anlık mutluluklar. Çekingenliğim, bir türlü konuşmayı beceremeyişim, hiçbir zaman kendimi yeterli hissetmeyişim, korkularım. Her şeyi sevgiyle görmem ve en ufak şeylere şaşırmalarım.
İnsan kendini en çok kaybettiğinde buluyor.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder