Ne aradığımı ben bile bilmiyorum artık. Elimdeki ufak tefek mutluluk parçalarını itinayla anti-tezler üretip yıkıyorum birer birer. Bazen gerçekten merak ediyorum nedir benim derdim? Beni tanıyan herhangi biri olsam beni tuttuğum gibi bir köşeye çeker, senin derdin nedir yahu, neden böylesin?, derdim. Neden bir günün diğerini tutmuyor, neden tatmin olmuyorsun hiçbir şeyden? Neden sonsuz bir arayışta kaybediyorsun kendini? Neden konuşmuyorsun bizlerle gerçekten önemli olan şeyler hakkında, neden güvenmiyorsun kimseye? Ama ben onlar değilim. Ben sadece kendi içine hapsolmuş bir benim. Bu soruların cevapları ne yazık ki kendine sordukça daha da bulunmaz oluyor, daha da mutsuzluğa sürüklüyor insanı. Sonunda dön babam dön, depresyondan depresyona koşup duruyorum işte. Neyse... Mutlu olabileceğim şeyler hala varken, mutlu olmayı öğrenmeliyim. Yoksa başka ne var ki tutunabileceğim elimde?..
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder