Kimse o büyük planlarını gerçekleştiremiyor, sona saklanan hiçbir eser ömre yetişmiyor ne yazık ki... Ben de diyorum ki, artık kandırmayalım kendimizi, ne dersin? Hayat yalnızca göz yummamız gereken bir hata, mızmızlık yapmaya gerek yok boş yere. Zaman hiçbir zaman yetmeyecek nasıl olsa bizlere. Günler nasıl olduğunu anlamadan geçip gidecek. Ortada kalıvereceğiz bir zaman sonra. Yapacak hiçbir şey yok, görecek, ya da duyacak. Her şey sonunda aynı, her şey aynı maddeden, aynı tözsüz boşluktan. En büyük hatamız bütün doğrularımızı götürdüğü sürece, biz kendimizi kandırsak ne olur, bana bunu haklı çıkarabilir misin? Çıkaramazsın, bunu sen de biliyorsun. Uğraşma onun için artık, bırak biraz rahat edeyim. Bırak bir gece de gözüme uyku girsin, kahretsin, bırak da umursamamayı başarabileyim bu umursamaz durumumu! Yeter. Yazdıklarım benden önde gidiyor artık, beynim düşünceleri reddediyor, sadece hissediyor. Hani kalp hissederdi sadece ve beyin düşünürdü? Beynim de hissetmesin artık ne olur... Çok yoruldum ben... hem de çok. Planlarımı yırtıp attım, geleceğe de inanmıyorum, sonsuz bir şu an'a mahkûmum.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder