Ne diyebileceğimi, ne yazacağımı bilmiyorum. Tek bildiğim insanlığımdan iğreniyorum. Boğazımda bir şeyler düğümlendi, içimde bir ağırlık. Haksızlıkları, savaşları, insanların çektiği acıları bir şekilde -ne yazık ki- sineye çekebiliyor olsam da, söz konusu olan masumlar olunca beynimde çığlıklar yankılanıyor, dağılıyorum. Önce hayvanlardı istismara uğrayan, haberlerde gördüğüm. Bugün çocuklar. Biz ne yapıyoruz allah aşkına? Hiç mi vicdan yok, hiç mi kalp yok bu nefes almaları bile fazla olan cisimlerde? İğreniyorum herkesten, bütün insanlıktan şu anda. Hala böyle şeyler olabildiği, sabah böyle haberlere uyanabildiğim ve elimden bir şey gelmediği için acı çekiyorum. İnsanlık bu duruma geldiyse, ben insan olmak istemiyorum.
Ve nefret ediyorum... Uzun zaman sonra ilk kez bir şeylerden, birilerinden bu derece şiddetle nefret ediyorum.
Birileri duygularımı benden daha iyi anlatmışlar burada & burada.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder