Normalde dinlediğimde bile beni öldüren şarkıları şu anda belki de zaten o ruh halinde olduğumdan hiç durmadan dinleyebiliyorum. Uyku ve yemek gibi temel ihtiyaçlardan kurtuldum. Ne uyuyorum, ne de acıkıyorum artık.

Ayaklarım çok üşüyor, sürekli.

Ara ara korku doluyor içime. Öyle böyle değil hem de. Zaman beni korkutuyor şu anda. Hayat da. İnsanlar da.

Kitap okumaya çalışıyorum ama Kürk Mantolu Madonna çok da iyi bir seçim değilmiş galiba. Konu itibariyle sonlarda beni feci dağıtacak. Ve evet her zamanki gibi sonunu okudum önce. Önemli olan ne olacağı değil, oraya nasıl varılacağı. Çünkü sonuçta hepimiz en sonda ölüyoruz. Hani orijinal bir son mümkün değil ki.

Son bir yılda Merve'ye ne kadar kızdıysam, kırıldıysam, son iki günde kendini kat kat affettirdi. Benim ne kadar kötü bir durumda olacağımı, aklımdan geçebilecek binlerce düşünceyi ve deliliği bir tek o tahmin etti belki de, ya da açık açık söyleme cesaretine sahip olan bir tek oydu. Bilmiyorum. Çok farklıyız belki, belki ortak zevklerimiz git gide azaldı yıllar içerisinde. Ama birbirimizi tanıyoruz. Önemli olan o.

Yine de nefes alamadığımı hissediyorum arada.

Sadece zaman geçsin istiyorum, olabildiğince hızlı bir şekilde.