Çalışacak son 4 günüm kaldı, haftaya pazar bitiyor işim. Sonra gezecektik ya, gezmiyorum, direkt sevgilimin yanına gideceğim ilk otobüse binip, onunla en az iki hafta geçireceğim, evime dönmeden önce. Bildiğin aşık oldum ben blog, mantık beni bıraktı gitti. İçimdeki sese uysam dönmeyeceğim bir daha evime. Sonsuza dek süreceğini bilsem, gözümü kırpmadan kalacağım onunla. Her ne kadar kabullenmek istemesem de hala korkularım var, beni evime dönmeye zorlayan, ailem ne der diyen minik ufacık sesler beynimde.

Bir yandan da bir cesaret var üzerimde. Arkadaşlarıma söylemeye kararlıyım zaten de, bu cesur yeni ses diyor ki annene de söyle, ya da direkt hem annene hem babana, bir kerede kurtul, yalan söylemiş olma. Zaten teyzeme söylemeye kararlıyım, anneme de söylesem... Artık yalan söylemek istemiyorum ben. Ciddiyim, her yalan söylediğimde ölüyorum sanki biraz biraz. Ben sadece ben olabilmek istiyorum, ben sadece kendim.