Şansım bir yerde tökezleyecekti, biliyorum. Gerçeklik tüm sertliğiyle yüzüme vurdu yine. Acıyor işte, ne kadar sana yakın olmayan birinden bile gelse o davranış, birisine açıldığında senden uzaklaşırsa kişisel olarak alıyorsun bunu, karakterine, kendine bir hakaret olarak.
Sadece buymuşum demek ki ben oda arkadaşımın gözünde. Eşcinselim ben, sevgilim var dediğim anda, çok iyi bir insansın, seninle tanıştığıma memnunum ama seninle aynı odada kalamam deyip posta koyabiliyor. Şu anda sinirliyim, sadece ona değil, tüm dünyaya, yaşamımı bu kadar zorlaştırdığı için. En mutlu olduğum anlarda bile sinirlerimi bozmayı başardığı için.
Defol git, demek isterdim ona. Demedim. Olabildiğince sakin, hatta sevecen ve normal bir şekilde uğurladım kendisini. İçimde birer birer büyüdü, patladı küfürler. Kahretsin. Başka bir şey diyemiyorum, sadece kahretsin.
Artık yalnız yaşıyorum. Oda arkadaşı maceram da böyle sona ermiş oldu.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder