ben neden böyle bir insanım diyorum bazen kendime. bir isim lan, sadece bir isim. 7 harf. o kadar. neden duyduğun anda o kadar canını yakıyor ki? neden diğerlerinin hiçbirinin adının senin üzerinde herhangi bir etkisi yokken, onun adını duyduğunda ağlamak istiyorsun?
sen sanki arkadaş değil misin eski aşklarınla? bu onu sevdiğin gerçeğini değiştirmiyor ki... ya da ne olursa olsun onu aldatmayacağını, onu her şeyden çok sevdiğini de. ama o isim... delirtiyor seni. kalbin ağzına doğru yol alıyor önce, gözlerine yaşlar batmaya başlıyor, sonra... sonra bütün vücudun öfke, utanç ve arzu karışımı bir delilikle sarsılıyor. delilik diyorum.. çünkü hakkaten delilik bu.
kıskanç olmadığını sanırdın hep. ne kadar yanılmışsın. ne kadar aptalmışsın. ve hala ne kadar aptalsın... kimseyi bu kadar sevmeye izin vermemen lazım kendine, bu kadar güvenmemelisin. kalbini kırarsa, nasıl toparlanacaksın? toparlanabilecek misin ki hiç? kurduğun hayaller o kadar kırılgan ki, duvarlarını yıkmakta o kadar zorlanırken, dünyanı başına yıkarsa ne halt edeceksin? az süre değil ayrı geçen ve geçecek olan, ve güvenmeden yürümeyecek. fazla güvenirsen de paramparça olma riskine gireceksin.
sadece arkadaşlar... sadece arkadaşlar... sadece arkadaşlar...
keşke sen de beni benim seni kıskandığımın yarısı kadar kıskansaydın. o zaman anlardın.
belki bir gün...
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder