Mutlu olmanı istiyorum derken, aslında ben de mutluysam mutlu ol gibi bir gizli şart var onun arkasında. Bensiz mutlu olma, beni özle, ya da en azından ben yeniden aşık olup seni hiç düşünmez hale gelene kadar mutlu olma. Olmaz mı?
Bazı günler herkes bana karşıymış gibi geliyor, ama özellikle de uzak ailem. Hani yakındakiler zaten biliyor pek çok şeyi artık, onlar bir şekilde baş ediyorlar tepkileriyle, ama uzak aile ayrı bir olay. Geleneksellikleriyle, homofobiklikleriyle hayattan bezdiren bir uzak aile onlar. Sarhoşken bile gardını düşürmemeye çalışmana neden oluyorlar, ne olursa olsun güçlü olmak zorundayım, buralardan gitmek zorundayım gibi düşünceleri güçlendiriyorlar.
Hayat hep zor. Ben bunu istemedim, bana kalsa her şeyin en kolayını, en rahatını seçerdim, bu gayet açık bence. Ama bazı şeylere ben karar veremedim, bazı şeyler, kim olduğum gibi, benim elimde olan şeyler değil.
Kendimi sürekli yanlış hissetmekten yoruldum.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder