Bazen diyorum ya hayatım film ve dizilere benzemeye başlıyor diye. Aynen öyle oldu yine. Bir gece öncesinde asla o cesareti bulamam ki ben diyerekten ama bir yandan da iç çekerek ano.kta.gul ile yazdığımız senaryonun gerçekleşmesiyle ben bir anda kendimi onunla kadı.köy sokaklarında yürürken, beraber yemek yerken ve konuşmamız hiç bitmesin derken buldum.

Ölüyordum, biliyor musun blog? Boğuluyordum. Hiç geçmeyecek sanıyordum. Geçiyormuş, nefes alınıyormuş yine. Hala içinde bir yerlerde ufak bir parçasıyla kalsa da, seni sonsuza dek değiştirmiş olsa bile, bitip gidiyormuş.

Gelen yenileri ise onun yerine değil, yepyeni yerlere geliyormuş, yepyeni bir sana.