Bir ay olmuş yazmayalı, ayrılalı bir ay daha geçmiş, ama ben hala aynı ben, ben hala kendine gelememiş bir durumda saçmalayan ben. Hayatımın en kötü günlerini geçiren ben belki de. Finallerim var bu ara, resmen çalışamıyorum, seni düşündüğümden de değil, düşünmek istemiyorum artık, sadece gücüm yok, yaşamaya gücüm yok gibi hissediyorum kendimi ve sonra böyle hissettiğim için kendime kızıyorum yine. Daha güçlü olmalıyım diye vuruyorum kendime, şimdiye kadar yeniden mutlu olabilmeliydim.

Ama ben ne zaman mutlu olmayı becerebildim ki kendi başıma ki şimdi becereyim değil mi? Yalnızım, çok yalnızım, artık unutmam lazım diyerek insanlara anlatmayı da bıraktım, sustukça, içime attıkça boğuluyorum. Bari kalmasam derslerimden de biraz tatil iyi gelir diye umuyorum sonrasında.

Çok sıkıldım, çok kötü hissediyorum kendimi. İyi hissedeceğim günleri bekliyorum ama hayatım inatla aynı sıkıcılıkta, aynı kısır döngüde geçip gidiyor işte. Ne yapacağımı bilmiyorum.

Ve yine, ne zaman bildim ki?