Küçücüktüm ufacıktım, yazlıkta en küçük çocuktum, oyunlara alınmazdım, yalnızdım. Sonra karşımızdaki eve bir aile taşındı, küçük kızları benden sadece bir yaş küçüktü. Mucize gibi, resmen arkadaş gelmişti bana.
Hayatımda hiç kimseyle onunla ettiğim kadar kavga etmedim, küsmedim. Ama kimseyle de o kadar çok şey paylaşmadım, kimseyle o kadar yakın arkadaş olmadım.
En yakın arkadaşımla sevgilisi yüzük takmışlar, bugün öğrendim. Perşembe buluşup daha ayrıntılı konuşacağız.
Büyüdük galiba...
Artık evlerin arkalarında koşuşturan, başı sürekli belaya giren afacanlar değiliz.
Büyüdük.
Evlilik, stajlar, mezuniyetler, gelecek kaygısı artık konuşmalarımızın ana konuları, hoşlandığımız kişiler değil.
Büyüdük, hem de beraber büyüdük. Beraber ağladık, birbirimizin omzunda. Beraber aşk acısı çektik.
Arkadaşlık garip şey.
Yine beraber, hayatın yeni bir dönemini açıyoruz.
Beraber.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder